STEP στη Φυσική Αγωγή: Αλλάζουμε τη δραστηριότητα, όχι τον μαθησιακό στόχο
Το παιχνίδι έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετά λεπτά. Η Σοφία κινείται κοντά στα όρια του γηπέδου. Κατανοεί τους κανόνες, αλλά στέκεται συνήθως σε σημεία όπου είναι δύσκολο να φτάσει η μπάλα. Ο Αμίρ παρατηρεί πρώτα τους συμμαθητές του και στη συνέχεια προσπαθεί να τους ακολουθήσει. Μπορεί να εκτελέσει τη δεξιότητα, όμως η μεγάλη και γρήγορη προφορική εξήγηση δεν τον βοήθησε να καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει.
Η Νεφέλη έχει μειωμένη όραση. Δυσκολεύεται να διακρίνει τα ανοιχτόχρωμα όρια του γηπέδου και να παρακολουθήσει την πορεία της μπάλας.
Ο Μάρκος δέχεται συνεχώς την μπάλα και ολοκληρώνει τη δραστηριότητα χωρίς να χρειάζεται να προσπαθήσει ιδιαίτερα.
Εξωτερικά, φαίνεται ότι και τα τέσσερα παιδιά συμμετέχουν. Στην πραγματικότητα, το καθένα βιώνει ένα διαφορετικό μάθημα. Η Σοφία φοβάται την έκθεση, ο Αμίρ δεν έχει πλήρη πρόσβαση στις οδηγίες, η Νεφέλη δυσκολεύεται να αντιληφθεί καθαρά τον χώρο και τον εξοπλισμό, ενώ για τον Μάρκο η δραστηριότητα δεν αποτελεί πια πραγματική πρόκληση.
Η σκηνή είναι υποθετική, αλλά συνδυάζει καταστάσεις που εμφανίζονται συχνά στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής.
Με ένα πολυμελές τμήμα, έναν κοινό χώρο και περιορισμένο εξοπλισμό, δεν είναι ρεαλιστικό να σχεδιάζουμε ένα ξεχωριστό μάθημα για κάθε παιδί. Συχνά, όμως, μια μικρή και στοχευμένη αλλαγή αρκεί για να μπορέσει ένα παιδί να συμμετάσχει ουσιαστικά.
Το εργαλείο που μας βοηθά να εντοπίσουμε αυτή την αλλαγή ονομάζεται STEP.
Τι είναι το STEP;
Το STEP είναι ένα πλαίσιο προσαρμογής που χρησιμοποιείται στη συμπεριληπτική Φυσική Αγωγή και στον σχολικό αθλητισμό. Οργανώνει τις αλλαγές που μπορούμε να κάνουμε σε τέσσερις βασικούς άξονες. Παρουσιάζεται αναλυτικά στις Activity Alliance Inclusive PE Activity Cardsενώ το Youth Sport Trust το αποδίδει στο δικό του πλαίσιο του 2002
Το όνομά του προέρχεται από τα αρχικά των λέξεων:
- Space
- Task
- Equipment
- People
Σχεδόν κάθε παιχνίδι ή άσκηση περιλαμβάνει αυτά τα τέσσερα στοιχεία. Το STEP δεν μας δίνει μια έτοιμη συνταγή. Μας βοηθά, όμως, να δούμε πού μπορούμε να παρέμβουμε όταν μια δραστηριότητα δεν λειτουργεί εξίσου καλά για όλα τα παιδιά.
Αλλάζοντας τον χώρο, τη δραστηριότητα, τον εξοπλισμό ή τον τρόπο με τον οποίο οργανώνονται οι συμμετέχοντες, μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερη υποστήριξη ή να αυξήσουμε την πρόκληση.
Στις περισσότερες προσαρμογές ο βασικός μαθησιακός στόχος παραμένει ίδιος. Σε μια παράλληλη ή ειδικά σχεδιασμένη δραστηριότητα μπορεί να υπηρετείται ένας διαφορετικός αλλά συγγενικός στόχος, που παραμένει εξίσου ουσιαστικός για τη μάθηση του παιδιού.
Το STEP, επομένως, δεν χρησιμοποιείται μόνο για να κάνει μια δραστηριότητα ευκολότερη. Μπορεί να την κάνει και πιο απαιτητική για ένα παιδί που έχει ήδη κατακτήσει τη βασική δεξιότητα.
Πριν αποφασίσουμε τι θα αλλάξουμε, χρειάζεται να απαντήσουμε σε δύο ερωτήματα:
Τι εμποδίζει πραγματικά το παιδί να συμμετέχει;
Ποια μάθηση θέλουμε να διατηρήσουμε;
Ξεκινάμε από το εμπόδιο, όχι από την έτοιμη λύση
Όταν ένα παιδί μένει στην άκρη, είναι εύκολο να θεωρήσουμε ότι η δραστηριότητα είναι πολύ δύσκολη.
Μπορεί πράγματι να συμβαίνει αυτό. Μπορεί, όμως, το παιδί να φοβάται το λάθος, να μην έχει καταλάβει τις οδηγίες, να δυσκολεύεται από τον θόρυβο ή την έντονη οπτική πληροφορία, να μην μπορεί να χρησιμοποιήσει τον διαθέσιμο εξοπλισμό ή να μη νιώθει ασφαλές μέσα στην ομάδα.
Σε άλλες περιπτώσεις συμβαίνει το αντίθετο: η δραστηριότητα είναι τόσο εύκολη, ώστε το παιδί δεν έχει πια λόγο να προσπαθήσει.
Η συμπεριληπτική εκπαίδευση, όπως την προσεγγίζει η UNESCO, δεν αφορά μόνο τις διαφορές στις ικανότητες των μαθητών. Αφορά τον εντοπισμό και την απομάκρυνση των εμποδίων που υπάρχουν στο πρόγραμμα, στην παιδαγωγική προσέγγιση και στη διδασκαλία και περιορίζουν την πρόσβαση, τη συμμετοχή και τη μάθηση.
Η παρατήρηση του εκπαιδευτικού είναι απαραίτητη, αλλά δεν είναι πάντα αρκετή. Μια σύντομη και διακριτική συζήτηση μπορεί να αποκαλύψει κάτι που δεν φαίνεται:
- «Τι σε δυσκολεύει περισσότερο;»
- «Ποια αλλαγή πιστεύεις ότι θα σε βοηθούσε να προσπαθήσεις;»
Η απάντηση του παιδιού δεν αντικαθιστά την παιδαγωγική κρίση. Μπορεί, όμως, να μας δώσει πληροφορίες που δεν είναι πάντα ορατές μέσα από την παρατήρηση.
Τα τέσσερα στοιχεία του STEP
📍 S — Space
Space : Ο Χώρος αφορά το σημείο όπου πραγματοποιείται η δραστηριότητα και τον τρόπο με τον οποίο αυτό είναι οργανωμένο.
Μπορούμε να αλλάξουμε:
- το μέγεθος και το σχήμα του γηπέδου,
- τα όρια και την επιφάνειά του,
- τις αποστάσεις μεταξύ των παικτών,
- τη θέση και το ύψος των στόχων,
- τις ζώνες κίνησης ή υποδοχής,
- τον διαθέσιμο χώρο και χρόνο αντίδρασης,
- την απόσταση ασφαλείας ανάμεσα σε παίκτες ή εμπόδια.
Ένας μεγαλύτερος χώρος μπορεί να προσφέρει περισσότερο χρόνο για αντίδραση, έλεγχο της μπάλας και λήψη απόφασης. Ένας μικρότερος χώρος, αντίθετα, μπορεί να απαιτεί ταχύτερη κίνηση, καλύτερη αντίληψη και πιο σύνθετες αποφάσεις.
Μπορούμε επίσης να χωρίσουμε τον χώρο σε ζώνες. Σε ένα παιχνίδι πάσας, για παράδειγμα, μπορεί να υπάρχει μια ζώνη υποδοχής στην οποία ο αμυντικός πρέπει να κρατά απόσταση για δύο δευτερόλεπτα. Έτσι το παιδί αποκτά λίγο περισσότερο χρόνο για να δεχθεί και να χειριστεί την μπάλα, χωρίς να απομακρύνεται από το βασικό παιχνίδι.
Σε μια δραστηριότητα ρίψης μπορούν να υπάρχουν διαφορετικές γραμμές απόστασης. Η κοντινότερη γραμμή αυξάνει την πιθανότητα επιτυχίας, ενώ η μεγαλύτερη απόσταση προσφέρει περισσότερη πρόκληση.
Η κατάλληλη προσαρμογή δεν σημαίνει πάντοτε «περισσότερος χώρος». Εξαρτάται από το εμπόδιο και από αυτό που θέλουμε να μάθει το παιδί.
🎯 T — Task
Task : Η Δραστηριότητα αφορά αυτό που καλούνται να κάνουν τα παιδιά.
Περιλαμβάνει:
- την κινητική δεξιότητα,
- τους κανόνες,
- τον ρυθμό και τη διάρκεια,
- τη σειρά των ενεργειών,
- τον αριθμό των επαναλήψεων,
- τον τρόπο έναρξης και ολοκλήρωσης,
- τις αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν,
- τα κριτήρια επιτυχίας.
Μπορούμε να χωρίσουμε μια σύνθετη δεξιότητα σε μικρότερα βήματα, να παρουσιάσουμε έναν κανόνα κάθε φορά ή να απλοποιήσουμε προσωρινά ένα μέρος της δραστηριότητας.
Σε ένα παιχνίδι υποδοχής μπορούμε να επιτρέψουμε μία αναπήδηση πριν από το πιάσιμο. Σε ένα παιχνίδι πάσας μπορούμε να μειώσουμε προσωρινά την αμυντική πίεση ή να ζητήσουμε η μπάλα να περάσει από διαφορετικούς παίκτες πριν από το σκοράρισμα.
Η δραστηριότητα μπορεί επίσης να γίνει πιο απαιτητική:
- με λιγότερο χρόνο για απόφαση, .
- με περισσότερες επιλογές,
- με έναν πρόσθετο τακτικό κανόνα,
- με χρήση του μη κυρίαρχου χεριού ή ποδιού,
- με πιο απαιτητικό κριτήριο ακρίβειας,
- με συνδυασμό δύο δεξιοτήτων
Η προσαρμογή δεν χρειάζεται να αποδυναμώνει τον μαθησιακό στόχο. Μπορεί, αντίθετα, να ανοίγει έναν πιο κατάλληλο δρόμο για να τον προσεγγίσει το παιδί.
🏀 E — Equipment
Equipment : Ο Εξοπλισμός αφορά τα αντικείμενα και τα υλικά που χρησιμοποιούνται στη δραστηριότητα.
Μπορούμε να αλλάξουμε:
- το μέγεθος και το βάρος,
- το σχήμα,
- το χρώμα και την αντίθεση,
- την υφή και τη σκληρότητα,
- την ταχύτητα,
- τον τρόπο με τον οποίο ακούγεται ή γίνεται αντιληπτός,
- το ύψος στο οποίο τοποθετείται.
Μια μεγαλύτερη, ελαφρύτερη ή μαλακότερη μπάλα μπορεί να κινείται πιο αργά και να είναι ευκολότερη στον έλεγχο. Μια μπάλα έντονου χρώματος μπορεί να ξεχωρίζει καλύτερα από το φόντο, ενώ μια μπάλα με ηχητικό στοιχείο μπορεί να βοηθήσει έναν μαθητή με μειωμένη όραση να παρακολουθήσει την κίνησή της.
Ένας στόχος μπορεί να γίνει μεγαλύτερος ή χαμηλότερος. Ο εξοπλισμός μπορεί επίσης να τοποθετηθεί σε διαφορετικό ύψος, ώστε να είναι προσβάσιμος από παιδί που δυσκολεύεται να σκύψει ή χρησιμοποιεί αμαξίδιο.
Για να αυξηθεί η πρόκληση, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε:
- μικρότερο στόχο,
- μικρότερη ή ταχύτερη μπάλα,
- εξοπλισμό που απαιτεί μεγαλύτερη ακρίβεια,
- υλικό που χρειάζεται περισσότερο έλεγχο.
Η επιλογή του εξοπλισμού πρέπει να απαντά στο πραγματικό εμπόδιο και όχι απλώς να κάνει τη δραστηριότητα ευκολότερη.
👥 P — People
People : Οι Συμμετέχοντες .Αφορά τα παιδιά και τους ενήλικες που εμπλέκονται στη δραστηριότητα, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο συνεργάζονται ή ανταγωνίζονται.
Μπορούμε να αλλάξουμε:
- το μέγεθος των ομάδων,
- τα ζευγάρια,
- τον αριθμό επιτιθέμενων και αμυνόμενων,
- τους ρόλους,
- τον τρόπο συνεργασίας,
- τη συχνότητα αλλαγής συμπαικτών,
- την ισορροπία ανάμεσα στην υποστήριξη και στον ανταγωνισμό.
Οι μικρότερες ομάδες προσφέρουν συνήθως περισσότερες ευκαιρίες επαφής με την μπάλα, κίνησης και λήψης αποφάσεων.
Ένας ουδέτερος παίκτης που συνεργάζεται πάντα με την ομάδα που έχει την κατοχή μπορεί να μειώσει την πίεση και να βοηθήσει την ομάδα να διατηρήσει την μπάλα
Μπορούμε επίσης να αλλάζουμε τους ρόλους, ώστε τα παιδιά να συμμετέχουν με διαφορετικούς τρόπους. Οι ρόλοι, όμως, πρέπει να έχουν πραγματική μαθησιακή αξία. Ένα παιδί δεν πρέπει να γίνεται μόνιμα «βοηθός», διαιτητής ή καταγραφέας απλώς και μόνο για να φαίνεται απασχολημένο.
Τα ζευγάρια και οι ομάδες χρειάζεται να παραμένουν ευέλικτα. Η προσωρινή ομαδοποίηση με βάση το επίπεδο μπορεί να βοηθήσει σε έναν συγκεκριμένο μαθησιακό στόχο, αλλά δεν πρέπει να δημιουργεί μόνιμες κατηγορίες «δυνατών» και «αδύναμων».
🧩 Πώς οργανώνεται η συμμετοχή ολόκληρης της τάξης;
Μέχρι εδώ έχουμε δει τι μπορεί να αλλάξει μέσα σε μια δραστηριότητα. Μένει, όμως, ένα ακόμη πρακτικό ερώτημα: πρέπει όλα τα παιδιά να κάνουν ακριβώς το ίδιο ή μπορούν να δουλέψουν με διαφορετικούς τρόπους;
Σε αυτό βοηθά το Activity Inclusion Model — AIM . Το μοντέλο παρουσιάζεται από την Activity Alliance ως εξέλιξη του Inclusion Spectrum των Black και Stevenson και περιλαμβάνει τέσσερις τρόπους οργάνωσης.
Ανοιχτή δραστηριότητα : Όλοι συμμετέχουν μαζί, χωρίς ή με ελάχιστες αλλαγές.
Τροποποιημένη δραστηριότητα: Όλοι συμμετέχουν στην ίδια βασική δραστηριότητα, η οποία προσαρμόζεται με τη βοήθεια του STEP.
Παράλληλη δραστηριότητα : Τα παιδιά εργάζονται σε συγγενικές εκδοχές της ίδιας δραστηριότητας, με διαφορετικό εξοπλισμό, στόχους ή επίπεδα πρόκλησης.
Ειδικά σχεδιασμένη δραστηριότητα: Ένας μαθητής με αναπηρία εργάζεται προσωρινά σε μια δραστηριότητα ή μορφή αθλήματος που ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένη ανάγκη, ώστε να αναπτύξει δεξιότητες που θα τον βοηθήσουν να συμμετέχει αργότερα πιο ενεργά.
Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι από μόνη της πιο συμπεριληπτική από τις άλλες. Η κατάλληλη επιλογή εξαρτάται κάθε φορά από τον μαθησιακό στόχο και από αυτό που χρειάζεται το παιδί.
Το να βρίσκονται όλοι στο ίδιο παιχνίδι δεν σημαίνει ότι όλοι μαθαίνουν. Αντίστοιχα, μια προσωρινά διαφορετική δραστηριότητα δεν αποτελεί αυτόματα αποκλεισμό. Μπορεί να είναι η καλύτερη επιλογή, αρκεί να έχει σαφή μαθησιακή αξία, να παραμένει συνδεδεμένη με τη βασική δραστηριότητα και να μην απομονώνει σταθερά το ίδιο παιδί.
⚠️ Αθλήματα αναπηρίας
Αθλήματα όπως το goalball, το boccia και το καθιστό βόλεϊ διδάσκονται ως αυθεντικά αθλήματα, με δικούς τους κανόνες, δεξιότητες και ιστορία.
Δεν χρησιμοποιούμε την προσομοίωση μιας αναπηρίας ως επιφανειακή «άσκηση ενσυναίσθησης».
🌱 Όταν οι επιλογές υπάρχουν από την αρχή
Οι προσαρμογές είναι συνήθως πιο διακριτικές όταν δεν προστίθενται εκ των υστέρων μόνο για ένα παιδί, αλλά υπάρχουν από την αρχή ως επιλογές για όλους.
This is also one of the central ideas of Universal Design for Learning — UDL. The CAST UDL Guidelines 3.0 are organised around multiple means of engagement, representation, and action and expression. They also emphasise choice, autonomy, appropriate challenge, belonging, and progress monitoring.
Στη Φυσική Αγωγή αυτό μπορεί να σημαίνει:
επίδειξη μαζί με την προφορική εξήγηση,
περισσότερες από μία κατάλληλες αποστάσεις,
εξοπλισμό με διαφορετικές απαιτήσεις χειρισμού ή ορατότητας.
Όταν αυτές οι επιλογές είναι διαθέσιμες σε ολόκληρη την τάξη, η προσαρμογή δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση «για το παιδί που δεν τα καταφέρνει».
Μπορούμε, για παράδειγμα, να χρησιμοποιούμε χρώματα, αριθμούς ή ουδέτερα ονόματα αντί για χαρακτηρισμούς όπως «εύκολο» και «δύσκολο».
Η επιλογή δεν σημαίνει ότι αφαιρούμε κάθε απαίτηση. Σημαίνει ότι δίνουμε σε κάθε παιδί πρόσβαση σε μια πρόκληση που έχει νόημα και αξίζει την προσπάθεια.
Τέσσερα παιδιά, τέσσερα διαφορετικά εμπόδια
Το ίδιο εμφανές αποτέλεσμα δηλαδή ,ένα παιδί που δεν συμμετέχει ουσιαστικά, μπορεί να έχει εντελώς διαφορετικές αιτίες.
- Σοφία — φόβος έκθεσης: Μια μικρότερη ομάδα, μια ζώνη υποδοχής ή ο προσωρινός περιορισμός της αμυντικής πίεσης μπορούν να της δώσουν περισσότερο χρόνο και μεγαλύτερη αίσθηση ασφάλειας, χωρίς να την απομακρύνουν από το βασικό παιχνίδι.
- Αμίρ — πρόσβαση στις οδηγίες: Μια σύντομη επίδειξη, μια απλή οπτική ακολουθία και η παρουσίαση ενός κανόνα κάθε φορά μπορούν να τον βοηθήσουν να καταλάβει τη δραστηριότητα, χωρίς να μειωθεί η απαίτηση του μαθήματος.
- Νεφέλη — οπτική πρόσβαση: Όρια υψηλής αντίθεσης, μια μπάλα έντονου χρώματος ή με ηχητικό στοιχείο και μια σαφής περιγραφή του χώρου μπορούν να κάνουν τη δραστηριότητα αντιληπτή και προσβάσιμη.
- Μάρκος — ανεπαρκής πρόκληση: Λιγότερος χρόνος για απόφαση, μια μικρότερη ζώνη στόχου ή ένας πρόσθετος τακτικός κανόνας μπορούν να τον βοηθήσουν να συνεχίσει να εξελίσσεται.
Η κατάλληλη προσαρμογή δεν επιλέγεται μηχανικά από μια έτοιμη λίστα. Προκύπτει από τη σχέση ανάμεσα στο παιδί, στη δραστηριότητα και στο περιβάλλον.
🔎 Πώς γνωρίζουμε ότι η προσαρμογή λειτούργησε;
Μια προσαρμογή δεν θεωρείται επιτυχημένη μόνο επειδή το παιδί κινήθηκε περισσότερο ή άγγιξε περισσότερες φορές την μπάλα.
Χρειάζεται να δούμε αν είχε καλύτερη πρόσβαση, αν έμαθε κάτι, αν απέκτησε περισσότερη αυτονομία και αν ένιωσε πραγματικά μέρος της ομάδας.
Μπορούμε να εξετάσουμε πέντε στοιχεία:
Πρόσβαση και ευκαιρίες: Είχε περισσότερες ουσιαστικές προσπάθειες, επαφές ή σειρές;
Μάθηση: Βελτίωσε τη δεξιότητα, την κατανόηση ή την τακτική απόφαση που αποτελούσε τον στόχο;
Αυτονομία: Έδρασε με περισσότερη πρωτοβουλία και με το κατάλληλο επίπεδο υποστήριξης;
Κατάλληλη πρόκληση: Ήταν η επιτυχία δυνατή χωρίς να γίνεται αυτόματη;
Αίσθημα του ανήκειν και φωνή του μαθητή: Ένιωσε μεγαλύτερη ασφάλεια και ότι ανήκει πραγματικά στην ομάδα; Τι λέει το ίδιο το παιδί για την αλλαγή;
Δεν χρειάζεται σύνθετο σύστημα καταγραφής. Αρκεί μια σύντομη και συγκεκριμένη σημείωση:
Στα πρώτα πέντε λεπτά η Σοφία είχε δύο επαφές με την μπάλα. Στα επόμενα πέντε, μετά την αλλαγή του κανόνα, είχε έξι. Μπήκε με δική της πρωτοβουλία στη ζώνη υποδοχής και είπε ότι τη βοήθησε η μικρότερη αμυντική πίεση. Εξακολουθούσε, όμως, να αποφεύγει την μπάλα όταν δεχόταν έντονη πίεση.
Προσωρινή υποστήριξη ή προσαρμογή πρόσβασης;
Μια προσωρινή διδακτική υποστήριξη βοηθά το παιδί να αποκτήσει σταδιακά μεγαλύτερη αυτονομία.
Μπορεί να είναι μια λεκτική υπενθύμιση, μια επίδειξη βήμα προς βήμα ή περισσότερος χρόνος στην αρχική εξάσκηση. Όταν το παιδί μπορεί να εκτελεί σταθερά και με μεγαλύτερη αυτονομία, η υποστήριξη μπορεί να μειώνεται σταδιακά.
Μία προσαρμογή πρόσβασης,αντίθετα, επιτρέπει στο παιδί να αντιληφθεί, να προσεγγίσει, να χειριστεί ή να επικοινωνήσει μέσα στη δραστηριότητα.
Παραδείγματα είναι οι γραμμές υψηλής αντίθεσης, η ηχητική μπάλα, η προσβάσιμη διαδρομή, ο προσαρμοσμένος εξοπλισμός ή ένα αναγκαίο σύστημα επικοινωνίας.
Η επιτυχία δεν σημαίνει ότι η προσαρμογή πρέπει οπωσδήποτε να αφαιρεθεί. Μπορεί να σημαίνει ότι το παιδί πετυχαίνει ακριβώς επειδή η πρόσβαση έχει εξασφαλιστεί.
Οι οδηγίες UDL διακρίνουν την πρόσβαση σε προσβάσιμα εργαλεία και υποστηρικτικές τεχνολογίες από τη σταδιακή υποστήριξη της εξάσκησης και της επίδοσης.
Μετά τη δοκιμή, ο εκπαιδευτικός μπορεί:
- να διατηρήσει μια αποτελεσματική προσαρμογή πρόσβασης,
- να μειώσει σταδιακά μια προσωρινή υπενθύμιση,
- να αντικαταστήσει μια αλλαγή που δεν βοήθησε,
- να αυξήσει την πρόκληση όταν το παιδί είναι έτοιμο.
Ο πρακτικός κύκλος είναι απλός:
Παρατηρώ → Ρωτώ → Προσαρμόζω → Δοκιμάζω → Επανεξετάζω
Η πρόοδος δεν σημαίνει πάντα επιστροφή στη μη προσαρμοσμένη εκδοχή. Σημαίνει περισσότερη μάθηση, μεγαλύτερη αυτονομία και ισχυρότερο αίσθημα ότι το παιδί ανήκει στην ομάδα.
✅ Γρήγορος έλεγχος πριν αλλάξω τη δραστηριότητα
- Ποιος είναι ο μαθησιακός στόχος;
- Ποιο είναι το πραγματικό εμπόδιο και τι μου λέει το παιδί;
- Ποιο στοιχείο του STEP μπορώ να αλλάξω;
- Πώς θα καταλάβω ότι βελτιώθηκαν η πρόσβαση και η μάθηση;
- Πρόκειται για προσωρινή υποστήριξη ή για προσαρμογή πρόσβασης που χρειάζεται να παραμείνει;
Τελικές Σκέψεις
Στο τέλος του μαθήματος, κανένα από τα τέσσερα παιδιά δεν έχει «αλλάξει». Έχει αλλάξει, όμως, ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να μπει στο παιχνίδι.
Η Σοφία αισθάνεται λιγότερο εκτεθειμένη. Ο Αμίρ καταλαβαίνει τι πρέπει να κάνει. Η Νεφέλη μπορεί να διακρίνει τον χώρο και την μπάλα. Ο Μάρκος έχει ξανά έναν λόγο να προσπαθήσει.
Ο εκπαιδευτικός δεν προσπάθησε να «διορθώσει» τα παιδιά. Παρατήρησε τι τα εμπόδιζε και άλλαξε τη σχέση ανάμεσα στον μαθητή, στη δραστηριότητα και στο περιβάλλον.
Αυτή είναι η ουσιαστική αξία του STEP:
Αλλάζουμε τις συνθήκες συμμετοχής, ώστε κάθε παιδί να μπορεί να μάθει, να προσπαθήσει και να νιώσει ότι ανήκει.
Γίνε μέλος της κοινότητας του P.E. Playground
Έλα στην παρέα εκπαιδευτικών που πιστεύουν ότι η κίνηση είναι ένας δυνατός τρόπος μάθησης. Με την εγγραφή σου, θα λαμβάνεις ενημερώσεις για νέα άρθρα, δωρεάν υλικό και αποκλειστικό περιεχόμενο , όλα σχεδιασμένα για να εμπλουτίσουν τα μαθήματά σου με φαντασία, συμμετοχή και χαρά.
Ενημερωτικό Δελτίο
Θες ιδέες, παιχνίδια και δωρεάν υλικό κατευθείαν στο inbox σου;
Κάνε εγγραφή στο ενημερωτικό δελτίο του P.E. Playground και ενημερώσου πρώτος για νέες αναρτήσεις, αποκλειστικό υλικό και δημιουργικές εκπαιδευτικές προτάσεις!
Γιατί η φυσική αγωγή αξίζει να είναι... παιχνίδι!